|
Maria Skłodowska-Curie urodziła się 7 listopada 1867 roku w Warszawie. Jej ojciec,
Władysław Skłodowski, był nauczycielem matematyki i fizyki, matka -
Bronisława, z domu Boguśka, przełożona szkoły dla dziewcząt. Mieli pięcioro dzieci,
Maria była najmłodsza. Zawsze była bardzo zdolnym dzieckiem, sama nauczyła
się czytać. W 1878 r. na gruĽlicę umarła matka, rok wcześniej Maria ze swoją
starszą o rok siostrą została oddana na pensję dla dziewcząt, później do
gimnazjum. Była najlepszą uczennicą w szkole, zdolna, pracowita i dokładna,
miała niesamowita pamięć. Maturę otrzymała w 1883 roku, ukończywszy gimnazjum
ze złotym medalem. Zaczęła zarabiać udzielaniem korepetycji, aby móc wyjechać
na studia za granicę, przy tym samodzielnie studiowała matematykę. Mając
dwadzieścia cztery lata wyjechała do Paryża na zaproszenie starszej siostry,
Bronisławy, która ukończyła tam medycynę i wyszła za mąż. Początkowo
zamieszkała u niej, potem wynajęła sobie pokoik. Klepała biedę, ale możliwość
nauki w najlepszych uczelniach wynagradzała jej wszelkie niewygody. W ciągu
trzech lat zrobiła dwa licencjaty - z matematyki i fizyki. Otrzymywała
stypendium naukowe, wciąż była najlepsza. W 1895 r. wyszła za mąż za
francuskiego fizyka, Piotra Curie. Po dwóch latach urodziła im się córka,
Irena. Maria Skłodowska-Curie za temat pracy doktorskiej wybrała badania nad
ciałami promieniotwórczymi. Badania te doprowadziły ją do odkrycia dwóch
nowych pierwiastków: polonu i radu. Doświadczenia przeprowadzała z mężem w niezwykle
trudnych warunkach, ale gdy po odkryciu radu stali się sławni, poprawiły się
ich warunki życiowe. W roku 1903 otrzymują nagrodę
Nobla, a w 1904 r. rodzi się drugie dziecko - córka Ewa. 19 kwietnia 1906 r.
Piotr Curie zginął w tragicznym wypadku - w czasie deszczu pośliznął się na
ulicy i wpadł pod ciężki wóz. Zginął na miejscu. Miał czterdzieści siedem
lat. Skłodowska-Curie nigdy się z tym nie pogodziła, ale nie straciła siły
ducha, nie załamała się. Wkrótce przejęła po mężu katedrę i dnia 1 maja 1906
r. została pierwszą kobietą w 650-letniej historii paryskiej Sorbony, która
otrzymała tytuł profesora tej uczelni.. W roku 1911 otrzymuje nagrodę
Nobla z chemii. W 1914 r. wybucha pierwsza wojna światowa. Skłodowska wywozi
rad do Bordeaux i składa w kasie pancernej w banku. Organizuje sale
rentgenowskie w szpitalach polowych, szkoli sanitariuszki. Po zakończeniu
wojny z entuzjazmem przyjmuje wiadomość o odzyskaniu przez Polskę
niepodległości. Jej wielkim marzeniem zawsze było utworzenie w Warszawie Instytutu
Radowego dla badań naukowych i walki z rakiem. Głównie dzięki staraniom
rodzeństwa Skłodowskiej w 1932 r. szpital rozpoczął swoją działalność. W roku
1944 Niemcy spalili Instytut, zniszczyli pracownie, ale rad udało się ocalić
- jeszcze w 1939 roku został zamurowany w fundamentach. W roku 1933 uczona zaczęła poważnie
chorować. Opuszczały ją siły. Lekarze wysłali ją do Szwajcarii, do górskiego
sanatorium, podejrzewając chorobę płuc. Omylili się - była to choroba krwi,
wywołana przez rad. Umarła 4 lipca 1934 roku. Pochowano ją w Sceaux obok
męża. Najsłynniejsza polska uczona w
dziedzinie fizyki i chemii. Wraz z mężem odkryła w 1898 r. nowe pierwiastki
chemiczne: polon i rad. Są to pierwiastki promieniotwórcze to znaczy
rozpadają się samorzutnie, przemieniając w inne i wydzielając przy tym
promieniowanie (podobne do tego, jakie towarzyszy wybuchowi bomby atomowej i
działaniu reaktora jądrowego). Od odkryć Marii Skłodowskiej-Curie datuje się
rozwój fizyki jądrowej. Maria Skłodowska-Curie dwukrotnie - w 1903 i 1911
roku - otrzymała najwyższą nagrodę naukową świata: nagrodę Nobla. |
